Poezja, nazwijmy to, prawdziwa.

Odjechać

Nicość, odjechać, odjechać na wieki

Nie powrócić, nie czekać, nigdy i po nic

Błękit i biel dostrzegać

I szkarłat oraz serca podziw

Kroczyć ku nicości

Nic o niej nie wiedząc, wcale jej nie pragnąć

Nie pożądając, nie znając tej pustki

Zniknąć w jej otchłani

Powieki opuścić, obraz swój dostrzec

Śmierci się oddać, śmierci się oddać

Do uczucia tego się zbliżać

Od swej postury siebie oderwać

Porzucić i to co źle ukochane i to co znienawidzone

Martwotę ciała swego dostrzegać pod bladym kamieniem

W szkarłacie, jak posoki ziemi

W cieniu i ciszy, schowana, nimi otoczona, tam, na wzgórzu!

Głosem i światłem szalonej

Tam, gdzie słońca promieniom do wzgórza blisko.

Kiedy Odejdę

Czas, w którym zniknę, przerodzi się teraz w nieskończoność.

Przed oczyma Twymi o słońca wschodzie powstanie

To, czego dusza Twoja oczekuje.

Pragnienie Twoje z ust Twych łakomych spijam, jako nektar.

Czas, w którym zniknę, przerodzi się teraz w nieskończoność.

W mgle mroku skryte łagodnie, odkryjesz

Wszystko to, za czym Twoje serce wygląda.

Pracuję, by przetrwać i dzień i noc, jednak to tylko odroczenie.

Czas, w którym zniknę, przerodzi się teraz w nieskończoność.

Pustka śpiew zrodziła, ujrzysz go, zstępując na krawędź czasu,

Czas, w którym zniknę przerodzi się teraz w nieskończoność.

Chodź, krocz za mną, dostrzeż, to co ja - śmierci agonię,

która pogrąża się w odmętach życia wody, niknie, klarownie .

Czas, w którym zniknę, przerodzi się teraz w nieskończoność.

Ah, zwycięska ponad wodami czasu, triumfuj, Wieczność!

Powolny Upadek

Wpierw wzrokiem obdarowanie

Następnie usta uśmiechem kwitną

Potem czyn dopełnia

Nadzieja się pojawia, gdy usta zetknięte

Dłonią ku niej sięgasz

Chwycić pragniesz, próbujesz

Wtem upadek

Wpierw opadają plecy             

Te zaś postać

Gonitwę cień dopełnia

Kończyć ją poczyna łza mknąca, nadziei śmierć

Aż w końcu…